Kunstig boek voor Tibetaanse kinderen

clipboard“Tibetan Identity” is het zesde boek van Rima Fujita, een kunstenares die zich laat inspireren door boeddhistische filosofie en beeldtaal.
“Tibetan Identity” is een boek speciaal voor Tibetaanse kinderen, het kwam tot stand in samenwerking met de onderwijsafdeling van de Tibetaanse regering in ballingschap. De Dalai Lama schreef het voorwoord. In december zullen wereldwijd 10.000 exemplaren uitgedeeld worden aan Tibetaanse kinderen die in ballingschap leven.
Het was niet de eerste keer dat Rima in aanraking kwam met de Tibetaanse cultuur, haar interesse in het (Tibetaans) boeddhisme is een terugkerend thema in haar kleurrijke werk.
Rima werd geboren in Tokio, Japan, zij woonde tweeëndertig jaar in New York en woont nu in het zuiden van Californië. Zij studeerde aan de Parsons School for Design en haar werk wordt wereldwijd tentoongesteld. Haar dromerige schilderijen hebben een meditatieve inslag. Door het heldere kleurgebruik op een zwarte ondergrond ontstaat een bijzondere diepte. Deze techniek is gebaseerd op ‘Nibiiro’, een donkergrijze kleur uit de Heian periode in Japan. Er is een mythe die zegt dat als je alle bestaande kleuren uit het Nirvana zou mengen, Nibiiro ontstaat. Volgens Rima maakt zij door op deze donkere ondergrond te schilderen zichtbaar wat er al was, verborgen in het duister.
In haar werkt streeft zij niet naar perfectie, perfectie noemt Rima saai. Daarin herken je de Japanse wabi-sabi, de kunst van de imperfectie en vergankelijkheid.
Rima ziet kunst als een manier om een bijdrage te leveren aan het welzijn van de mensen om haar heen.
Er is niet zoveel Tibetaanse jeugdliteratuur, Rima wil daar verandering in brengen. In 2001 startte Rima ‘Books for children’. Deze organisatie maakt kinderboeken en verspreidt ze wereldwijd onder hulpbehoevende kinderen. Zij heeft al meer dan 12.000 boeken geschonken aan Tibetaanse kinderen in ballingschap.

Eerdere boeken van Rima Fujita’s hand zijn:
Save the Himalayas, in het Tibetaans, Engels en Japans
TB Aware, een lesboek voor Tibetaanse kinderen in India om TBC te voorkomen
Wonder Garden
Rima Fujita’s Wonder Talk (In the Tibetaans, Engels en Japans)
Rima Fujita’s The Little Black Box
Rima Fujita’s Simple Meditations

(tekst: Rosemarijn Dissen voor de Tibet Support Groep Nederland)

Posted in Articles, frontpage | Comments Off

KUNST is MEDITATIE

KUNST is MEDITATIEBloom

Jigme Namgyel: Bloom, olie op doek, 30″x24″

Kan je de natuurlijke staat van de geest benaderen door schilderkunst?

De dromerige, abstracte schilderijen van Kongtrul Jigme Namgyel hebben vaak iets verstilds. De schilderijen vragen aandacht van de kijker, concentratie. Wat is er te zien en te ervaren in het werk van deze Tibetaanse kunstenaar?
Namgyel laat zich beïnvloeden door het abstract expressionisme waarmee hij tijdens zijn vele reizen in aanraking kwam. Hierin ziet hij een uitdrukkingsvorm van de natuurlijke staat van de geest waar men naar streeft bij meditatie. Opgeleid in de traditionele Tibetaanse kunst van de kalligrafie, muziek en rituele dans, begon hij in het midden van de jaren negentig te schilderen onder leiding van de Franse abstracte expressionistische schilder Yahne Le Toumelin.

De acceptatie van de abstractie en de vormeloosheid van het abstract expressionisme vormt volgens Namgyel de perfecte weerspiegeling van de strikte discipline van hogere meditatie. ‘Net als de geest, is creativiteit een duidelijke spiegel. Het is niet geprogrammeerd of niet-geprogrammeerd.’

Kongtrul Jigme Namgyel werd erkend als een incarnatie van Jamgn Kongtrul Lodrö Thaye, een groot geleerde en meditatiemeester uit de 19e eeuw in Tibet uit de Nyingma traditie. Hij groeide op in een kloosteromegving en ontving een uitgebreide boeddhistische training. In 1989 verhuisde hij van India naar Amerika. In 1990 werd hij professor in de Boeddhistische filosofie aan het Naropa Instituut. Hij richtte Mangra Shri Bhuti op, een organisatie die de kennis en praktijk van de Longchen Nyingtik, Khyentse, Kongtrul en Choling stromingen bevordert.
Nagyel noemt het mooiste van het menszijn, dat we geraakt kunnen worden en anderen kunnen raken. Een van de manieren om dit te doen is door kunst, creativiteit, en is van groot belang. Als er in de wereld geen muziek zou zijn, geen dans, geen beeldhouwkunst, hoe zou de wereld er dan uit zien? De wereld mag dan vooruitgang kennen door de technologie en wetenschap, kunstenaars en kunst verbeelden de ziel van de menselijk geest en de verheffing daarvan.

Kongtrul Rinpoche ‘s leven verbeeldt wat het betekent om een ​​spiritueel persoon te zijn in deze moderne tijd.
De combinatie van het traditionele Tibetanse Boeddhisme en de moderne schilderkunst, de connectie met zijn afkomst en familie, en zijn vastberadenheid zijn eigen weg te gaan laten zien hoe Dzigar Kongtrul zijn boeddhistische beoefening en het hedendaagse leven in balans weet te brengen.
‘Is dat niet het doel van het spirituele pad?’

Rosemarijn Dissen
voor Tibet.nu 2016

http://www.kongtruljigme.com/

afbeeldingen ©2016 Kongtrul Jigme Namgyel

untitled 3

Jigme Namgyel: Untitled #3, 17″x11.25″


Union Jigme Namgyel: Union

Posted in Articles | Comments Off

DSC_0005_10

Posted in Uncategorized | Comments Off

foto website groter

Posted in Uncategorized | Comments Off

Karma Phuntsok, echo’s in leegte.

Karma Phuntsok, echo’s in leegte.

Karma Phuntsok is een Tibetaanse kunstenaar die in Australië leeft en werkt. Hij woont met zijn gezin in de Bush.
In Amsterdam, bij de Tibet Art Now expositie waar Karma aan deelneemt, licht hij zijn werk toe. Op een dinsdagavond 10 juni 2009 is een kleine groep mensen samen gekomen in de Temple boekwinkel aan de Prins Hendrikkade, waar de expositie te bezichtigen valt.
Het verschil tussen het drieluik gebaseerd op verschijningsvormen van de Boeddha en het werk met daarop Mao en legertanks (beide van Karma’s hand) is groot. De invloed van Aboriginal kunst op de manier waarop Karma stippen heeft gebruikt op het drieluik wijst hij van de hand. ‘Ik weet er eigenlijk niet veel van’, zegt hij vaak. Ondertussen legt hij verband tussen de compassie, gebaseerd op leegheid, in het Tibetaans Boeddhisme en de manier waarop hij zijn woede in zijn werk heeft gelegd. In het drieluik verschijnen onder andere een demon en de goden van compassie en wijsheid. Het werk is zacht en warm van kleur, transparant geschilderd. Het schilderij met Mao als Boeddhistische godheid is scherp en vet aangezet.
In 1959 vluchtte Karma Phuntsok, als klein kind, met zijn ouders weg uit Tibet. Hij herinnert zich hoe kanonnen door de straten reden en hoe de geweersalvo’s klonken. ‘Er zat een zeker ritme in’, vertelt hij ons. ‘Bommen leken op vuurwerk’ en, zo klein als hij was, ‘ze leken me zeer geschikt voor Tibetaans nieuwjaar’, vertelt Karma lachend. Hij herinnert zich feestdagen met grote boterbeelden in de straten, de binnenplaats van het huis waar hij met zijn familie woonde.

In 1959 werd hij vluchteling, zo vertelt hij ons. En hij was kwaad. Hij kon zich niet langer vinden in een filosofie waarbij je degene die je pijn heeft gedaan met compassie tegemoet treedt. Hij keerde zich af van het Boeddhisme, om er jaren later weer terug te komen. Nu zegt hij Mao dankbaar te zijn voor de kans om compassie te oefenen. Om te leren dat iemand zijn daden niet is en onwetendheid de oorzaak van slechte daden is. ‘Maar eigenlijk weet ik er niet veel van’, zegt Karma.
In het schilderij waarin Mao een thermosfles vasthoudt (als grapje, zegt Karma dat Tibetanen alles verafschuwen wat Chinees is behalve hun thermosfles) en elk detail een symbool is voor de vernietiging van het Tibetaanse volk, kon Karma zijn woede kwijt, zegt hij.

8f1ee09d1d3d1f5ac1f792239eaecdaf
Het drieluik met de Boeddhistische godheden geeft dan heel toepasselijk zijn verzoening met het Boeddhisme weer.
Uiterlijk verschillend maar toch onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Rosemarijn Dissen

karma phuntsok

Karma Phuntsok

 

 

Posted in Articles | Comments Off

Expositie

Expositie: Gallery De Kievit,
ter ere van het afscheid van  Titia en Wouter de Kievit. Vanaf 13 maart 2015. Sancta Maria, Van Limburg Stirumstraat 4, Haarlem



 

Posted in Uncategorized | Comments Off

Gendün Chöpel, levenskunstenaar.

(Klik op articles)

600 dpi 001001 tibet nu december 2014

Posted in frontpage | Comments Off

Gendün Chöpel, levenskunstenaar. (Gepubliceerd in Tibet.nu magazine najaar 2014)

Boeddhistisch monnik, filosoof, dichter en kunstenaar Gendün Chöpel was een Bourgondiër Tibetaanse stijl. 'Alles wat de geest opbeurt, is goed', was zijn devies.

001De in 1903 in Amdo geboren monnik  Chöpel legde zijn studies neer toen hij in 1934 de kans kreeg met een groot avonturier, Rahul Sankrityayan, op reis te gaan. Samen gingen ze op zoek naar zeldzame manuscripten in Tibetaanse kloosters. Vervolgens ging Chöpel naar India. Hij legde zich toe op verschillende talen,  op de beeldende kunst en poëzie. Als geschoold thangka schilder werd hij in India beïnvloed door de kunststijlen die daar in zwang waren. In de loop der jaren ontmoette hij nog  vele andere kunstenaars die soms ook een stempel op zijn werk hebben gedrukt. Zo werkte hij samen met de zoon van Roerich, een Russische kunstenaar die een kunstcentrum opzette in het voormalig koninkrijk Kullu in de Himalaya.

Hedendaagse Tibetaanse kunstenaars zien Gendün Chöpel als een icoon van de Tibetaanse cultuur. Toen zich in Lhasa rond het jaar 2003 een groep kunstenaars verenigde die samen vorm gaven aan de transformatie van traditionele naar moderne Tibetaanse kunst, koos deze groep de naam Gendün Chöpel Artists’ Guild. Voor hen een logische keuze, de vooruitstrevende kunstenaar en visionair denker staat nog steeds in hoog aanzien.
En zijn leven als bon vivant spreekt uiteraard tot de verbeelding van menig jonge Tibetaan. Chöpel stond open voor nieuwe ideeën maar bleef zich ook nauw verbonden voelen met de traditionele Tibetaanse cultuur. De Tibetaanse kunstenaars van vandaag verwerken ook vaak symbolen en technieken uit de authentieke Tibetaans boeddhistische kunst in hun werk.
Het boek ‘Gendün Chöpel: Tibet’s First Modern Artist’, gaat in op het werk van Chöpel als kunstenaar en laat zijn werk spreken. Niet toevallig is een van de eerste kleurenafbeeldingen in het boek een samengesteld schilderij over Chöpel, gemaakt door de kunstenaars van het Gendün Chöpel Artists’ Guild. In het boek staat een overzicht van de schetsen en schilderijen van Chöpel, die getuigen van zijn oog voor detail en gevoel voor architectuur. Zijn schetsen zijn krachtig, met enkele lijnen komen menselijke- dan wel goddelijke figuren tot leven, altijd met een aangename spanningsboog, een treffende compositie en een helderheid die in de schilderijen terugkomen.
Niet alleen in de kunst wilde Chöpel nieuwe paden betreden. Hij reisde, onderzocht, schreef, en vertaalde. Chöpel’s ideeën werden over het algemeen niet met gejuich ontvangen in zijn geboorteland, dat weerhield hem er niet van verschillende (maatschappij-)kritische boeken te schrijven.

Chöpel zag zijn plannen en hoop op een vooruitstrevende ontwikkeling van de Tibetaanse cultuur verloren gaan met de invasie van Tibet door China in 1950. Hij stierf niet kort daarna.
Tijdens zijn leven ontving hij meer hoon dan respect maar na zijn dood werd hij verheven tot culturele held.

Rosemarijn Dissen

GENDUN CHOPEL: TIBET’S FIRST MODERN ARTIST
Donald S. Lopez Jr. and Trace Foundation’s Latse Library (2013)
D.S. Lopez Jr. is professor Boeddhistische en Tibetaanse studies aan de Universiteit van Michigan, USA.

ISBN: 978-1932476-61-3

Ook zien: de film “Angry Monk: Reflections on Tibet” (2005)001 600 dpi 001gendun chopel

Posted in Articles | Comments Off

2015

Posted in frontpage | Comments Off

Clare Harris in The Netherlands

Attended the GLASS Lecture – Remembering to Forget in Contemporary Tibet: Presenting the Potala Palace as ‘Heritage’ and the GLASS Faculty Roundtable with Clare Harris at Leiden University this week. (photo: Clare Harris)

Clare Harris in Leiden
The Museum on the Roof of the World
Art, Politics, and the Representation of Tibet
(by Clare Harris)
For millions of people around the world, Tibet is a domain of undisturbed tradition, the Dalai Lama a spiritual guide. By contrast, the Tibet Museum opened in Lhasa by the Chinese in 1999 was designed to reclassify Tibetan objects as cultural relics and the Dalai Lama as obsolete. Suggesting that both these views are suspect, Clare E. Harris argues in The Museum on the Roof of the World that for the past one hundred and fifty years, British and Chinese collectors and curators have tried to convert Tibet itself into a museum, an image some Tibetans have begun to contest. This book is a powerful account of the museums created by, for, or on behalf of Tibetans and the nationalist agendas that have played out in them. Harris begins with the British public’s first encounter with Tibetan culture in 1854. She then examines the role of imperial collectors and photographers in representations of the region and visits competing museums of Tibet in India and Lhasa. Drawing on fieldwork in Tibetan communities, she also documents the activities of contemporary Tibetan artists as they try to displace the utopian visions of their country prevalent in the West, as well as the negative assessments of their heritage common in China. Illustrated with many previously unpublished images, this book addresses the pressing question of who has the right to represent Tibet in museums and beyond.
book

Posted in frontpage | Comments Off